Knocked down, but not out. Crying, but still breathing. Broken, but brave. I’m still strong enough to survive this!

Lieve volgers,

De vakantie is voorbij, maar de komende 3 maanden zal ik waarschijnlijk niet aan het werk zijn. Zal ik wel op Instagram te vinden zijn? Ik hoop het.

Dat de vakantie voorbij is vind ik trouwens altijd jammer, nu extra jammer, maar ik vermaak mij thuis altijd prima. Ik heb namelijk inmiddels genoeg hobby’s gevonden om mijn dagen mee te vullen. Want hoewel het voor mij geen vrijwillige keuze was om 3 i.p.v. 4 dagen te gaan werken heb ik dat geaccepteerd. Ik doe mijn werk met ontzettend veel plezier en heb mij in die drie dagen weer helemaal kunnen geven. Mijn vrije dagen vul ik nu in met mijn nieuwe hobby’s. Slapen, slapen en nog eens slapen. Maar behalve slapen  vul ik mijn dagen ook met lekker wandelen met mijn teckel, soms een beetje paardrijden, een beetje koken en bakken, maar vooral met schrijven, soms bloggen, fotograferen, mijn huis en instagram.

Met jullie dus. Lekker scrollen, inspiratie opdoen en jullie proberen te inspireren.

Mijn huis kennen jullie wel, maar wie ik nou eigenlijk ben, ach daar ben ik op social media niet zo open in misschien. In mijn blogs die ik vrij incidenteel schrijf hebben jullie mij wat beter leren kennen. Jullie weten vast wel dat ik een lieve man heb, en dat ik een teckeltje heb. Dat ze Izzy heet. Dat ik juf ben. Maar daar houdt het denk ik wel een beetje mee op. Ik zou best meer willen bloggen, maar ontbreekt vaak aan energie op het moment. Maar dat moet binnen nu en een jaar eindelijk beter gaan worden.

Owja ik begon ermee dat de vakantie voorbij was. Maar ik ga even niet aan het werk. Ik ga namelijk even het ziekenhuis in. Want behalve alles dat ik hierboven ben, ben ik ook Stephanie met endometriose. Een chronische ziekte die mijn leven som volledig beheerst. Pijn, helse pijn, vermoeidheid, enorme vermoeidheid, moeite met eten, een onvervulde kinderwens (waar ik gelukkig wel steeds meer vrede mee heb), verdriet, diëten, ziekenhuisbezoekjes, praatgroepjes met lotgenoten, en psycholoogbezoekjes, ook dat is mijn leven.

In 2014 werd de diagnose gesteld, vervolgens kreeg ik een zwaar mislukt ivf-traject te verduren, daarna creëerde ik wat rust voor mezelf en nam ik de tijd om na te denken over de toekomst. Advies, een operatie die hard nodig is, maar waarvoor ik goede gynaecologen nodig heb en die hadden een wachtlijst. Na 1,5 jaar wachten ben ik aanstaande woensdag eindelijk aan de beurt. In mijn buik wordt alle troep opgeruimd en daar kijk ik enorm naar uit. Ik hoop mijn leven weer een beetje terug te gaan krijgen. Maar eerst moet ik even door de zure appel heen bijten, want de operatie is een heftige ingreep waar ik enorm tegenop zie en daarna zal ik zeker 3 maanden de tijd moeten nemen om te herstellen en daarna langzaam stapje voor stapje mijn energie weer op te gaan bouwen. Een half jaar moet ik mezelf gunnen om mijn energie weer op te bouwen. En hopelijk kan ik volgend jaar zeggen dat ik na mijn werk nog energie heb om eens uit eten te gaan, dat ik na het boodschappen doen kan stofzuigen zonder uit te hoeven rusten, dat ik geen middagslaapjes meer nodig heb, dat ik weer elke week kan paardrijden en dat ik weer meer blogs zal schrijven en spontaan dingen kan ondernemen zonder over de gevolgen na te denken. Ik ga daar dit jaar heel hard aan werken en heel erg hopen dat ik deze (chronische) ziekte eindelijk onder controle krijg.

Ik zal dus wat minder actief zijn online. Maar goed alles voor het goede doel. Ik ga jullie zoveel mogelijk proberen te blijven volgen. Lieverds, ik wens jullie een prachtig en inspiratievol 2018. En hopelijk tot heel snel.

Lieve groetjes

Stephanie

Hygge

Manlief wil het liefst zo oud mogelijk worden, maar wel op een zo gezond mogelijke manier. Op een zo gelukkig mogelijke manier. Hij ging opzoek naar zijn Ikigai, maar niet alleen de Japanners zijn opzoek naar een goede reden om ’s morgens hun bed uit te komen en te zorgen voor een lang, gelukkig en gezond leven. Ook van de Denen kunnen we wat leren.  Met hun Hyggelige levensstijl, behoren zij tot de gelukkigste mensen van de wereld.

Dat geluk wilde ik weleens onderzoeken. Manlief kreeg het boek ‘HYGGE’, dat als subtitel ‘de Deense kunst van het leven’ heeft cadeau en ik raakte nieuwsgierig naar waar hygge voor mij voor staat. De mooiste omschrijving die in dit boek gegeven wordt voor het woord Hygge, vind ik toch wel de volgende: ‘de kunst van het creëren van intimiteit’. En dat is waar het thuis bij het creëren van een interieur, het stijlen van je huis en het kopen van de juiste meubels en accessoires, volgens mij over gaat. Intimiteit creëren en een sfeer waarin je, je thuis voelt, een sfeer die warm en gezellig is. Waarin je vrienden wilt ontvangen en waarin je de buitenwereld even buiten kunt sluiten. En wij als interieurfanaten, zijn voor onszelf bezig met het creëren van een ‘fijn’ thuis.

De Denen gebruiken voor die Hygge in huis de volgende ingrediënten en jullie moeten maar eens nadenken of deze elementen ook jouw basis zijn voor een goede sfeer in huis:
“Licht, kaarsen, boeken, een haard vuurtje, een warme kop thee, een gezellig kleedje, warme sokken en een makkelijk zittende trui”.

Voeg daar bloemen, lekker eten, kleur en wat persoonlijkheid aan toe en ik heb mijn HYGGE samengevat. Na het lezen van het boek refereert Hygge voor mij vooral aan de winter. En door die donkere, natte en koude avonden van de afgelopen week maakten wij het heel Hyggelig in huis en dat werd de aanleiding voor het schrijven van mijn blog. Het haardje ging aan, de kaarsen gingen aan en we zaten lekker in onze makkelijke kleren op de bank. Het was een heerlijke relaxte week, waarin de sfeer totaal ontspannen was. Een opgeruimd huis, betekent een opgeruimd hoofd. Maar in de loop van de week besefte ik ook dat we die Hyggeligheit niet alleen creëren tijdens koude en donkere avonden.

Hygge verplaatst zich in de zomer naar buiten, waarbij een vuurkorf en de BBQ worden aangestoken. Als het donker wordt steken we de kaarsjes aan. Het gevoel van knusheid, het lezen van een boek in de zon, die makkelijk zittende trui en lekker eten kunnen ook heel goed buiten worden toegepast. Toch ben ik van mening dat we in de zomer binnen ook een sfeer kunnen creëren die voldoet aan de Hygge. Voor mijn gevoel creëer ik dan een sfeer van vrolijkheid en intimiteit door bloemen toe te voegen aan ons interieur. Waarschijnlijk typisch Nederlandse Hyggeligheit. De thee maakt plaats voor een lekker zomers drankje. De makkelijk zittende kleding past altijd en ach als we het echt gezellig willen hebben steken we ook in de zomer weleens het haardje of de kaarsen aan.

Maar dan ben ik nog niet helemaal bij mijn Hygge. Ik denk dat iedereen het met mij eens is dat foto’s sfeer en persoonlijkheid aan een interieur toevoegen. Dat kan op verschillende manieren. Bij mij ontbrak die persoonlijke sfeer in mijn zoete inrichting. Ik ben opzoek naar knusheid door kleur en accessoires toe te voegen, maar verlies daarbij de essentie van persoonlijkheid uit het oog. De accessoires met een verhaal. Dat oude krukje, dat karakter heeft. Een oude camera, die mij doet denken aan waar mijn liefde voor fotografie vandaan komt. Een opgepimpt stoeltje dat van mijn oma was toen zij op kamers ging. En foto’s. Maar die ontbraken.

In mijn huis vond ik heel weinig foto’s terug. En dat vond ik jammer. Dus ik ben de afgelopen periode opzoek gegaan naar foto’s die een verhaal vertelde, die iets vertelde over mijn leven en ik ben opzoek gegaan naar hoe ik deze op een goede manier kon presenteren in mijn huis. Ik kwam tot de conclusie dat als tegenhanger van mijn kleurrijke interieur, zwart/wit foto’s een rustige en stoere toevoeging zijn, die heel goed passen in wat ik thuis wil creëren. Als ik foto’s neerzet, wil ik dat het om de foto gaat, om het verhaal dat het beeld van de foto vertelt. En dat de aandacht niet afgeleid wordt door lijsten. De lijst moet groter zijn dan de foto, waardoor de aandacht naar het midden gaat. De foto moet de juiste plek in de kamer krijgen. De foto kan een karakteristieke afbeelding zijn die verwijst naar wat belangrijk voor mij is. Ik heb er bewust voor gekozen om sommige foto’s af te laten drukken op Forex.

Forex is een soort kunststof plaat die de kwaliteit van de foto behoudt bij het afdrukken, het geeft een strakke en trendy uitstraling, zorgt voor heldere en intense kleuren en licht reflecteert niet op de foto, waardoor de foto het verhaal kan vertellen, dat het moet vertellen. Je kunt de Forex zo ophangen of neerzetten en waar je geen lijst voor nodig hebt. Het past in ieder interieur.

Ik wil jullie uitdagen zelf opzoek te gaan naar wat jouw interieur Hygge maakt, waardoor je je thuis voelt, kunt ontspannen en dat geluk kunt ervaren dat ook de Denen ervaren. Opzoek naar de smaak, beelden, geur, geluiden en het gevoel van Hygge. Probeer je ewust te worden van deze belevingen door quality time in te plannen in een voor jou Hyggelige sfeer in een voor jou Hyggelige omgeving. Mocht je Hygge bij jou thuis missen begin dan met te kijken naar je lichtplan (lees hierover alles in het boek) in huis en maak het knus met kaarsen.  En tot slot: “Omarm hygge en word gelukkiger!”

De volgende keer lezen jullie alweer mijn laatste blog!

Daarom wil ik jullie dit DIY projectje niet onthouden:

De trend van de ‘handlettering’

Al tijden opzoek naar leuke placemats en onderzetters?
Maak ze gewoon zelf!

Zoek wat voorbeelden op internet en oefen eerst gewoon op papier.
Koop dan een goede watervaste stift. Koop kurken placemats en onderzetters en leef je uit! En is je placemat mislukt, dan begin je op de achterkant gewoon weer opnieuw!

Dit kan dan het resultaat zijn en dat geeft toch net wat meer sfeer en persoonlijkheid aan die mooi gedekte tafel als je vrienden komen eten!

Geweldig Interessant Gloednieuw Avontuur

Lieve volgers,

Wonen is mijn passie. Ik hou van kleur. Wel in een witte basis. Het liefst een beetje Scandinavisch, maar dan met een eigen touch. Ik hou van Zweden en de Zweedse invloeden. Maar ik kan niet zonder kleur. Soms verlang ik naar stoer, soms naar een kleine urban jungle. Maar ik kom altijd weer terug bij kleur. Het liefst pastel. Het geeft mij rust. Toch kan ik niet zonder vintage. Het lieft spulletjes met een persoonlijk verhaal. Misschien wel omdat ik niks weg kan gooien. Ik hou van herinneringen. Foto’s bijvoorbeeld. Ik zie ze veel te weinig terug in mijn huis, terwijl ik er mooie herinneringen aan heb. Ik wil alles vastleggen, niks vergeten. Foto’s maken, maar fotograferen vind ik ook nog ontzettend moeilijk. Ik wil het perfecte plaatje, maar de camera doet niet altijd wat ik wil en ik wil niet altijd wat de camera doet. Een soort haat-liefde verhouding waarbij de liefde overheerst.

Dan maar schrijven, dat vind ik een stuk makkelijker. Maar ook spannend. Ik wil dat wat ik schrijf delen. Nu blogs, misschien ooit een boek. Ik weet het niet. Liefde voor wonen is iets van mezelf. Creativiteit heb ik van zowel mijn moeder als mijn vader meegekregen. De liefde voor fotografie van mijn vader, maar ook de liefde voor schrijven heb ik van hem. Ik wil te veel en kan nog te weinig, maar ik wil mij ontwikkelen en mijn vrije tijd vullen met dat waar mijn hart sneller van gaat kloppen. 2017 begon goed, ik heb mezelf een nieuwe computer cadeau gedaan, een heerlijke werkplek voor mezelf gecreëerd een nieuw logo aan mijn account verbonden en Giga meubel geeft mij een enorm leuke kans. Ik mag wat Blogs voor ze gaan schrijven en dat vind ik zo ontzettend leuk. Mijn hoofd zit vol met ideeën. Maar eerst zal ik mezelf voorstellen. Mijn favoriete verhaal over mijn eettafel ook met de lezers van Gigameubel..nl/blog delen, vertellen over mijn huis en vervolgens zal ik jullie meer vertellen over hoe en waar ik inspiratie opdoe en wil ik jullie laten meegenieten van een aantal binnenkijkers, waarbij iedereen zo zijn eigen stijl gecreëerd heeft.

Lezen jullie mee?

https://www.gigameubel.nl/blog/124-giga-guest-binnenkijken-bij-stephanie

 

cropped-20160816_145620.jpg

 

 

oma

5 oktober. De verjaardag van mijn oma. Helaas heb ik niet de kans gehad om haar heel goed te leren kennen of om heel veel van haar te leren. Jammer. Ze overleed toen ik 11 was, dat is al ruim 21 jaar geleden. Maar ze is altijd nog een klein beetje bij me, in gedachte, in wat ik doe en door spulletjes in mijn huis.

Oma was in mijn ogen ondernemend. Ze hield van de natuur (of eigenlijk mijn opa, die bioloog was), maar ook van musea. Ze hield van boeken, want ze had een abonnement op de grote bibliotheek in Rotterdam (ik vond hun huis al een bibliotheek), ze was creatief, hield van knutselen en fotograferen en er was bij opa en oma altijd muziek. En oma hield ontzettend van koken en bakken.
Je kunt je voorstellen dat je als kind een leuke tijd had als je met deze opa en oma op stap was. Ze woonden in een prachtig huis (waar ik soms nog wel eens langs fiets om even naar binnen te gluren). Opa was streng, dat vond ik wel spannend, maar oma was lief.
Mijn zusje en ik werden voorgelezen, we speelden op de piano (al heeft dit talent zich nooit verder ontwikkeld bij mij), er werd geknutseld (opa en oma konden de mooiste dingen maken, van poppenbedjes, poppenhuizen tot poppenkleertjes en alles wat je maar wilde hebben), we gingen naar een museum of een speeltuin, of er werd gekookt. Ik had mijn eigen mini kookfornuisje dat werkte met van die petroleum schaaltjes. We maakten er soep op. Oma kookte voor iedereen wat hij of zij lekker vond (ik koos heel culinair voor doperwtjes). En er werd gebakken. Veel gebakken. Ze kon alles bakken en iedereen was er dol op. De liefde voor koken en bakken heb ik dus van niemand vreemd.
scan
Tijdens het bakken van een cake vertelde oma altijd weer hetzelfde verhaal. Oma ging met haar vriendin op kamers. Ze wilden een cake bakken en maakten beslag. Er was een gezamenlijke keuken met een kok en ze vroegen of ze de cake af mochten bakken. Maar helaas was de oven stuk. Oma en haar vriendin hebben de hele beslagkom samen leeg gegeten. Misselijk dat ze waren. Het was natuurlijk eigenlijk een waarschuwing dat we nooit te veel mochten snoepen. Aan dit verhaal moet ik vaak denken, want voor die kamer, waar oma woonde, kocht ze haar eerste uitzet. Een tafeltje met twee stoeltjes. En dat tafeltje met die twee stoeltjes heb ik al 21 jaar in mijn bezit. Bij oma waren ze roomwit met een donkerrood stofje bekleed. Inmiddels zijn ze wit met blauw geweest, zilver met een pluche stof en heeft mijn moeder ze vorig jaar omgetoverd in een wit stoeltje met geel gehaakt kleedje en ze pronken altijd ergens in mijn huis.
Niet alleen de liefde voor koken heb ik van oma, maar ook de liefde voor inrichten. En ik denk zelfs de liefde voor het schrijven en fotograferen. Jammer, dat ik haar niet beter heb mogen leren kennen.

Owja en deze recepten uit oma’s kookboek wilde ik jullie natuurlijk niet onthouden. Later meer!

20160816_144959

‘die ene tafel’

20160905_161721

Toen ik op mijn 22e mijn eerste appartementje betrok, deed ik een bijzonder goede aankoop: “een eettafel van Ikea”. Een tafel die ik nooit meer zou verlaten. Tot op de dag van vandaag snap ik nog steeds niet waarom de tafel niet meer verkrijgbaar is bij Ikea.
Mijn appartement was knus en had een kleine woonkamer, maar ik hield zo van koken voor veel mensen, dat er een grote tafel moest komen :)! En die tafel kwam er! De ideale tafel, liefde op het eerste gezicht. Lang, maar smal. Hij nam weinig ruimte in beslag, was elegant en stond perfect zo langs de muur. Een tafel voor acht personen, omring door drie schommelstoelen, drie klapstoelen en twee krukjes, allemaal in mijn kleine volle woonkamer :)!


Vier jaar lang waren mijn tafel en ik gelukkig samen. De groene kleuraccenten in mijn huis waren achteraf gezien een rampzalige keuze, dus binnen een jaar werd het vervangen door parelmoer roze. Een prachtig en eigenlijk onbetaalbaar behangetje, maar het fleurde de boel goed op en de tafel kwam nog mooier tot zijn recht. Ondanks zijn gebruikers sporen die inmiddels waren ontstaan.

En toen gebeurde het. Ik ging verhuizen. Samenwonen. En mijn vriend zag die tafel totaal niet zitten. Liefdesverdriet was het resultaat, want ik verloor de strijd en de tafel verhuisde naar mijn kamer op de bovenverdieping. Geen idee of mijn tafel mij ooit zou vergeven, want hij deed twee jaar lang dienst als bureau en pronkte niet meer in de woonkamer. Aan de nieuwe eettafel weigerde ik te eten, dus op de bank eten werd vaste prik. Ik miste mijn eettafel elke dag. Nog erger omdat ik de inrichting van ons nieuwe huis verschrikkelijk vond. Maar mijn vriend verhuisde met zijn nog best wel nieuwe meubels, van de andere kant van het land naar mij, dus ik vond dat ik weinig in te brengen had. De meubels in mijn huis kleurden zich geheel in zwart met zilver en grijs. Er stond een veel te grote zwarte eettafel voor de kleine woonkamer, een grijze bank, een zwart kleed, een zwart tv meubel, zwarte lampenkappen op een zilveren voet en tot overmaat van ramp leren eettafelstoelen op een metalen onderstel, in de keuken een grote zilveren koelkast en we kochten ter aanvulling een zwarte buffetkast die scheef in elkaar gezet werd, waardoor de deurtjes niet sloten. Ik kon wel janken. En ik, ik mocht een paarse muur (die ook totaal verkeerd behangen werd). Mijn antieke boekenkast met theepottenverzameling kreeg een plekje in de woonkamer, samen met de (ook al) zwarte bench van mijn hond. Ik had weinig inbreng. Het was een knus, maar ongezellig huis.


Je begrijpt, het liefdesverdriet om mijn tafel duurde die twee jaar dat we er woonden.
Gelukkig kreeg mijn vriend het naar zijn zin hier en waren we toe aan het kopen van een huis. Vriendlief werd manlief en we besloten al onze meubels te verkopen en helemaal opnieuw te beginnen! Hij had inmiddels ook wel door dat er geen band tussen mij en zijn meubels was ontstaan. Maar je snapt het best als ik zeg dat ik hem een beetje kneep, want ik had nooit verwacht dat we meubels zouden vinden die door ons beiden werden goed gekeurd. Ik ging druk aan de slag met het maken van een moodbord, ik maakte een pinterest account aan, kocht elke maand een vtwonen en bezocht de leukste winkels. Ik was helemaal in mijn element, maar durfde mijn wensen nog niet te delen.

We verhuisden, zonder meubels. Onze eerste maaltijd aten we aan de campingtafel. Leuk, maar geen blijvertje. Mijn geliefde eettafel of moet ik zeggen, geliefde bureau, werd naar binnen gebracht. De slaapbank die we hadden kwam tijdelijk beneden te staan en ook mijn bureau mocht weer heel even dienstdoen als eettafel. En toen gebeurde het onmogelijke. Langzaamaan werd ook mijn man verliefd, verliefd op mijn eettafel. De tafel had zwarte poten met gebruikers sporen. De tafel kreeg daarom voor ons lichte, witte huis een kleine metamorfose. De poten werden (door manlief) mat wit geschilderd. We kochten er mooie stoelen omheen, hij koos zelfs voor roze. En toen ik hem laatst vroeg wel item uit de woonkamer mee moest verhuizen als we weer zouden verhuizen, zei hij.. en hij zei het echt… ‘de eettafel’.. Ik ben gelukkig en opnieuw verliefd :)!

cropped-20160816_145620.jpg

smile

 

 

In een vitrinekast, tussen andere oude camera’s. Klaar om meegenomen te worden. Door mij!

Al van jongs af aan waren mijn zusje en ik onderwerp van vele foto’s. Maar ook de natuur werd regelmatig in elke hoedanigheid vastgelegd. In de woonkamer hingen regelmatig prachtige sneeuwplaatjes, foto’s van gekleurde herfstbladeren, een romantisch bloeiende bloesem, en prachtige portretten. Op zolder hadden we een doka. Spannend zo’n kamer. Helaas, voordat ik oud genoeg was om van dit prachtigs te genieten, verhuisden we, naar een huis zonder doka. Digitale fotografie introduceerde zich.

Toen één van de eerste digitale camera’s betaalbaar werden, kregen mijn zusje en ik er één. Met batterijen en ik geloof dat we niet meer dan 20 foto’s konden maken. Maar we werden gestimuleerd om de wereld door het oog van de camera te bekijken. Een aantal jaar later kregen we een moderner modelletje. Met accu en we konden wel meer dan 100 foto’s maken. Waar al die foto’s gebleven zijn weet ik eigenlijk niet, zonde. Want die kinderlijke onschuld kan soms prachtige plaatjes opleveren.

Lange tijd bleef mijn fotoboek leeg, ik kwam in de pubertijd en tjah… dan heb je eigenlijk nergens interesse in, maar toch bleef ik stiekem hunkeren naar zo’n mooie camera. Jaren later besloot ik dan ook dat het mooi geweest was, ik wilde weer foto’s maken en kocht een digitale systeem camera. Niet geheel mijn eigen keuze, maar een leuke camera, vooral uit praktische overwegingen gekozen. Ik ging de wereld weer door de ogen van de camera bekijken, of eigenlijk door een schermpje, want dat oog ontbrak. Alles op de automaat, want ik had geen idee hoe ik mijn camera zelf in moest stellen, maar dat maakte niet uit. Zoeken naar dingen die zich mooi vast laten leggen is soms al een hele kunst.

Maar ja, toen kwam de spijt, want ik miste dat ‘oog’.. Fotograferen, kijkend op een schermpje was toch niet zo mijn ding. Het lot hielp een beetje mee want na 1,5 jaar werkte de camera niet meer, ik had me al ingeschreven voor een basiscursus fotografie, dus er moest een spiegelreflex camera komen. Totaal niet vervelend.
Mijn keuze voor Canon was al direct gemaakt (ik was er een klein beetje bekend mee, een familiedingetje), ik kocht er één die binnen mijn budget paste en ik ging dagenlang, het liefst alleen, op pad op zoek naar mooie dingen om te fotograferen.

De automatische stand, verruilde zich voor de manuele stand. Met (nog steeds) regelmatige missers, maar een ontzettend leuk leerproces. Inmiddels probeer ik de plaatjes ook “binnen” vast te leggen en ik kan je vertellen dat ik dat een stuk lastiger, maar net zo leuk vind.

Terug naar waar dit verhaal begon, “die camera, uit die vitrinekast”, die mag nu pronken in mijn woonkamer. Mijn creatieve inspiratie!

Wat is jullie creatieve inspiratie?cropped-20160816_145620.jpg

 

Voorstellen !

cropped-picsart_06-11-10-04-28.jpg

Wie:

gewoon “stephanie”, bijnamen: “penny & pheestanie”

Wat:

ondernemend I altijd bezig I graag thuis > samen met hond en man I verzorg een prachtig Fries paard I juf op de basisschool I ben graag buiten I lees graag van alles I  hou van foto’s maken, schrijven en koken

Waarom:

jes_at.home! Want vanuit daar valt er altijd iets leuks te doen! dat ‘jes’ gevoel kreeg ik direct toen ik dit huis vorig jaar op funda vond! In dit huis kan ik mijn liefde voor stijling helemaal kwijt. Verliefd op mijn huis, vanaf het eerste moment! Ik heb nog een hoop dromen en wensen. Ik hoop die de komende jaren waar te kunnen maken, kijken jullie mee?

cropped-20160816_145620.jpg